تنهایی مزمن معلمان

بحرانی که بسیاری از نظام‌های آموزشی جهان با آن دست‌به‌گریبان‌اند؛ تنهایی مزمن معلمان در کلاس درس و غیبت فرهنگ همکاری در ساختار آموزش است. در ایران معلم همچنان در کلاس خود تنهاست؛ او باید هم طراح باشد، هم مجری، هم ارزیاب و هم مشاور. این تنهایی، فشار روانی و حرفه‌ای زیادی را تحمیل می‌کند و درنهایت کیفیت آموزش را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.