میراث اخلاقی سید محمود دعایی؛ گوهری گم‌شده در روزنامه‌نگاری امروز

محمود عارفی قوچانی به‌مناسبت روز خبرنگار در یادداشتی با گرامی‌داشت یاد و خاطره حجت الاسلام و المسلمین سید محمود دعایی (ره) نوشت:

روز خبرنگار که می‌رسد، معمولاً از قلم و خبر و رسالت رسانه می‌گوییم؛ از سختی‌های این حرفه، از مسئولیت خبرنگار و از اهمیت روایت حقیقت.

اما در میان همه این واژه‌ها، شاید یک کلمه بیش از همه شایسته یاد کردن از سید محمود دعایی باشد: «اخلاق».

دعایی پیش از آنکه یک مدیر رسانه باشد، یک «آدم» بود؛ آدمی که در هیاهوی سیاست، اهل هیاهو نبود و در روزگاری که گاهی فاصله گرفتن از دیگران آسان‌تر از شنیدن و فهمیدنشان است، دلش را به روی انسان‌ها نمی‌بست.

او بلد بود اختلاف نظر را به دشمنی تبدیل نکند. بلد بود قدرت، آدم را از فروتنی دور نکند. بلد بود پشت میز مدیریت بنشیند، اما شأن آدم‌هایی را که روبه‌رویش نشسته‌اند، فراموش نکند. و شاید یکی از زیباترین جلوه‌های اخلاقش، تواضعی بود که هیچ‌گاه با جایگاه و مسئولیتش فاصله نگرفت؛ هرچه بیشتر دیده شد، بیشتر تلاش کرد خودش را نبینند و آدم‌ها را ببیند.

شاید مهم‌ترین میراث دعایی برای روزنامه‌نگاری، نه تیترهایی باشد که منتشر شد و نه سال‌هایی که بر صندلی مدیرمسئولی گذشت؛ بلکه اخلاقی باشد که در رفتار او دیده می‌شد.

او نشان داد می‌شود صاحب تریبون بود، اما صدای دیگران را نشنیده نگرفت؛ می‌شود سیاسی بود، اما سیاست را جای انسانیت ننشاند؛ می‌شود اختلاف داشت، اما حرمت آدم‌ها را نگه داشت.

برای همین است که یاد دعایی در روز خبرنگار، فقط یاد یک روزنامه‌نگار و مدیر رسانه نیست؛ یادآوری این حقیقت ساده است که رسانه، پیش از آنکه با قلم معنا پیدا کند، با اخلاق اعتبار پیدا می‌کند.

امروز که از خبرنگار و خبر می‌گوییم، جای دعایی خالی است؛ مردی که شاید اگر قرار بود برای این روز یک توصیه داشته باشد، بیش از هر چیز می‌گفت:

مراقب باشید در مسیر روایت حقیقت، خودِ انسانیت را گم نکنید.

یادش گرامی؛

و راهش در اخلاق، همچنان پیش روی اهل قلم.