کارخانه پولسازی لایپزیگ؛ کلاس آموزشی باشگاهداری
باشگاه لایپزیگ با اجرای صحیح استراتژی پرورش بازیکنان جوان و فروش آنها با قیمتهای بالا، در چند فصل اخیر سودی استثنایی به دست آورده که میتواند یک کلاس آموزشی باشگاهداری و سرمایهگذاری باشد.
باشگاه لایپزیگ در سالهای اخیر یک مدل اقتصادی متفاوت را در فوتبال اروپا به اجرا گذاشته؛ سرمایهگذاری روی استعدادهای جوان، پرورش آنها و رساندنشان به سطح فردی بالا و فروش با گرانترین قیمت ممکن.
نتیجه این استراتژی خیرهکننده بوده است. اگر نگاهی به فروشهای پرسروصدای این تیم در چند فصل اخیر داشته باشیم؛ لایپزیگ با حدود 229 میلیون یورو هزینه برای جذب بازیکنان، بیش از 523 میلیون یورو از فروش آنها درآمد کسب کرده است. انتقال یان دیومانده به رئال مادرید با رقمی در حدود 130 میلیون یورو تازهترین نمونه این استراتژی درآمدزا است.
دیومانده، گواردیول، ششکو و دیگران
کافی است به فروشهای بزرگ لایپزیگ در سالهای اخیر توجه کنیم. اگر دیومانده را فاکتور بگیریم، میتوان به انتقال 90 میلیون یورویی یوشکو گواردیول به منچسترسیتی، 76.5 میلیون یورویی بنجامین ششکو به منچستریونایتد، 70 میلیون یورویی دومینیک سوبوسلای به لیورپول، 65 میلیون یورویی ژاوی سیمونز به تاتنهام، 60 میلیون یورویی کریستوفر انکونکو به چلسی و 55 میلیون یورویی دنی اولمو به بارسلونا اشاره کرد. البته اینها تنها چند نمونه از محصولات موفق این پروژه هستند و در یک دهه اخیر، چندین و چند ستاره دیگر نیز از لایپزیگ به تیمهای بزرگ ترنسفر شدهاند.
این مدل بازیکنپرور باعث شده لایپزیگ نهتنها یک باشگاه فوتبال، بلکه به نوعی به یک کارخانه تولید ستاره و پول تبدیل شود. باشگاهی که علاوه بر رقابت سالانه در بالای جدول بوندسلیگا، همواره تراز مالی مثبتی دارد.
