طرد، تحقیر و شکست؛ عامل روی آوری نوجوانان به اعتیاد

سردار منتظرالمهدی در یادداشتی به تشریح دلایل روی آوری نوجوانان به اعتیاد پرداخت.
به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری تسنیم، معاون فرهنگی و اجتماعی فراجا در یادداشتی با تاکید بر اینکه سودجویان در کمین هستند تا عزیزان ما را به سوی مواد مخدر سوق دهند، نوشت: این مخدرهای ویران کننده از جمله حشیش یا گُل، با هر نام و نشانی که در بازار وجود دارد، فرد را به مرور از هستی ساقط میکند.
سردار منتظرالمهدی در ادامه یادداشت به راهکارهایی جهت اجتناب قشر نوجوان و جوان از اعتیاد اشاره کرد: برخی از پژوهشهای روان شناسی و روانپزشکی نشان می دهد شماری از نوجوانان افراد بین سنین 12 تا 18 سالگی مستعد گرایش به مواد افیونی و غلطیدن در دام این هیولای تخریبگر مغز و روان، هستند.
گروهی به دلیل ذهن و روان ناایمن، روی به مواد از جمله حشیش میآورند چرا که عواملی همچون دلبستگی ایمن، طرد و تحقیر، شکست های تحصیلی، ناتوانی در دوست یابی و دلهره ای مبهم و آزار دهنده از آینده نامعلوم را تجربه میکنند
گروه دیگر ضریب تلقین پذیری بالایی دارند که به راحتی تحت تاثیر القائات دیگران قرار گرفته وچه بسا درخواستهای تخریبگر دوستان ناباب را نوعی خیرخواهی تلقی نمایند؛ آنها افراد وابسته ای هستند که اعتماد چندانی به خویش ندارند.
دسته دیگر، نوجوانانی هستند که از غم و اندوهی مزمن و حل نشده رنج برده و ممکن است توصیههای افراد منحرف مبنی بر خاصیت غم زدایی و شادی آفرینی مواد مخدر را باورپذیر دانسته و ناخواسته در مسیری گام نهند که بازگشت از آن دشوار است.
گروه نوجوانان کناره گیر از اجتماع و جمع دوستان نیز در برابر مواد افیونی آسیب پذیرند؛ امکان دارد لذت و شادی را با رو آوردن به مخدرها، مسکن ها و محرک ها، جبران نمایند.
در نهایت نیز به گروهی میرسیم که آسیب پذیری بیشتری در برابر مواد مخدر دارند چرا که قادر نیستند لذت خود را به تاخیر انداخته و تحمل رنج و ناکامی را ندارند و لاجرم خواهان برآوردن فوری خواستههای خود و کامیابی آنی هستند.
اولین، ابتدایی و البته چارهسازترین راهکارِ پیشگیری از فرو شدن نوجوانان به دام مواد مخدر، گفتگوی صمیمانه در خانواده است، این اقدام ایمن ساز آرامش دهنده، ضریب گرایش به انحراف را کم میکند.
دومین اقدام پیشگیرانه مراقبت از نوجوان در برابر وسوسه گران خناس و دوستان ناباب است.
سومین اقدام سودمند پیشگیرانه، آموزش نه گفتن، جرات بخشی و جرات آموزی است؛ به آنها بیاموزیم که از مخالفت کردن با درخواست های دیگران، نهراسند و بدون عذاب وجدان هر نوع درخواست زیان آور را رد نمایند.
در محیطی سرشار از محبت و آرامش، خطرات آسیب ها را به عزیزانمان یادآور شده و اینگونه آنها را در برابر آسیبها واکسینه نماییم.