محمود گبرلو: مهدویان سرمایه گرانبهایی است

" نئو مخملباف " عنوان جدیدی است که برخی تئوریسین های اصولگرا به فیلمسازانی همچون مهدویان و امثالهم نسبت داده اند. اشتباه فاحشی که دوباره قصد تکرار شدن دارد؛ در صورتیکه عرصه هنر فراتر از بازی های سیاسی و جناحی است و هیچ وقت قابل مقایسه نیست. هنر با افکار و اندیشه سر و کار دارد وهر لحظه دچار تعابیرو تفاسیر مختلف است که گاه قوانین هم کارساز نیست اماچه بسا در سایر عرصه ها می‌توان با تکیه به قانون قائله را ختم کرد. شناخت وضعیت موجود و تاثیر هنر در افکار عمومی یک تحلیل جامعه شناسانه و تخصصی نیاز دارد بخصوص فیلمی که جنبه داستانی دارد را نمیتوان با یک نما و یا حتی با یک سکانس تفسیر کرد بلکه تاثیرات و خروجی آن مهم است. فیلم داستانی که پیام های اخلاقی به همراه دارد همانند دولبه تیغ اند که با نگاه منفی به فیلم مبتذل نسبت داده می شود و با نگاه ژرف و عمیق به نتیجه مثبت منتهی میشود و صد البته مسیر مبتذل سازان و منحرفان که از هنر سواستفاده کردند و می‌کنند بحث دیگری است. بقول مرحوم استاد اکبر عالمی کسی که با هنر دنبال اخلاقیات و معنویات میگردد فرصت نمیکند به موسیقی مبتذل و یا فیلم مزخرف نگاه کند مگر آنکه خودش بخواهد. مهدویان به عنوان نسل جدید سینماگر ایرانی در مسیر هنری اش آثار بسیار ارزشمند و ماندگار ارایه داده و در مسیر جدیدش با شناخت از جامعه امروز با فیلم شیشلیک و زخم کاری تجربه جدیدی را آزموده است از این رو نباید او را تخریب و تخطئه کرد و با انگ نئو مخملباف او را از جمع راند بلکه باید به او اعتماد کرد و با بحث و گفتگو به جمع بندی مطلوب و مناسبی برای آینده سینمای انقلاب اسلامی رسید. باید بدانیم این نسل براحتی بدست نیامده که به راحتی انگ بخورد. اگر مسیر غلطی راهم طی کرده باشد تماشاگر او را رها خواد کرد و اصلا فرصت جولان ندارد. همانند مخلباف که با فیلم "توبه نصوح" اش فرصت احیای سینمای دینی را فراهم آورد ولی متاسفانه با برخی آثار بی شرمانه اش (و البته به همت برخی کج اندیشان) به فلاکت و بدبختی دچار شد که اصلا از او دیگر نامی نیست. هنوز آن فتوای امام راحل درباره سریال پاییز صحرا را همراه دارم که فرمودند " بیننده خودش را اصلاح کند ". قدری تامل کنید. مهدویان سرمایه گرانبهایی است. خوب و بد بودن یک سریال بحث دیگری ست.