آیتالله صافی گلپایگانی در قاب تصویر
آیت الله لطف الله صافی گلپایگانی از اساتید و محققان برجسته حوزه بودند که از محضر آیات عظام بروجردی، خوانساری، حجت، صدر، موسوی گلپایگانی و محمدکاظم شیرازی کسب فیض کرده بودند.
به روایت سایت این مرجع تقلید، معظم له در سال 1297 شمسی دیده به جهان گشودند. پدر او عالم عارف، مرحوم آیت الله آخوند ملا محمدجواد صافی بود که علاوه بر تخصص، تحقیق، تألیف و تدریس در گرایشهای مختلف علوم اسلامی مانند فقه، اصول، کلام، اخلاق، حدیث و...، در زمینه هنرهای ارزشمندی چون شعر و خوشنویسی نیز سرآمد بود. زهد، تقوا، عشق به ولایت و فضیلتهای علمی اخلاقی آن بزرگمرد، از یک سو و مواضع قدرتمندانه او در سنگر امر به معروف و نهی از منکر و جبههگیریهای صریحش در برابر افکار انحرافی، غیرمتدینان، ظالمان و جابران آن روزگار از سویی دیگر، هر قدر که مردم گلپایگان را شیفته و مطیع محض او مینمود، هیئتحاکمه، خوانین و زورگویان را در برابرش شکنندهتر میکرد؛ چنانکه آنها همیشه او را سد راه اعمال خلاف شرع و بدعتگذاریهای خود دیده و تا زنده بود از غیرت دینی و خشم الهی او میترسیدند.
آفتاب عمر آن عالم جلیلالقدر در افق عصر بیست و پنجم رجب سال 1378 هجری قمری، مصادف با شب شهادت حضرت امام موسی کاظم(علیهالسلام) غروب کرد.
از ویژگیهای بزرگ معنوی، اخلاقی، که در وجود آن مرحومه، متبلور بود، میتوان به تعبد، اخلاص، تقوا، معرفت به حضرت حق، شجاعت، صراحت لهجه، شوهرداری کمنظیر، اهتمام در تربیت کودکان، راز و نیاز خاشعانه، ذکر، دعا و نماز شب اشاره کرد.
والده مکرمه ایشان، بانوی فاضله و شاعره و فانیه در ولایت اهلبیت (ع) بنت مرحوم آیتالله آخوند ملا محمدعلی، همحجره و شریک بحث مرحوم آیتالله العظمی میرزای شیرازی اعلیاللهمقامه بودند.
معظمله تحصیلات خویش را در رشتههای ادبیات، کلام، تفسیر، حدیث و سطح (مکاسب) و (کفایه) در گلپایگان، ابتدا در خدمت عالم جلیل آخوند ملا ابوالقاسم مشهور به «قطب»، و سپس در محضر والدشان ادامه دادند، و از سال 1360 هجری قمری به قم
حرم اهلبیت (ع) مهاجرت نموده، و با حضور در مجالس درس و بحث اساتید بزرگ حوزه و مطالعه و تدریس و تحقیق، به تکمیل تحصیلات و تحقیقات علمی خویش پرداختند. ایشان مدتی به نجف اشرف مشرف شده و در جوار حرم مطهر باب مدینه علم حضرت علی (ع) از محضر چند تن از مراجع بزرگ و فقهای عالیقدر استفاده نمودند.
