امیلیانو مارتینز؛ از یک ساندویچ و چمدان شکسته تا قله فوتبال جهان

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ امیلیانو مارتینز دروازه‌بانی است که امروز نامش با بزرگ‌ترین افتخارات فوتبال جهان گره خورده، اما پشت این موفقیت، سال‌هایی قرار دارد که با سختی، تنهایی و فقر سپری شده است. او در روایت خود از روزهایی گفت که برای رسیدن به فوتبال حرفه‌ای، حتی ابتدایی‌ترین امکانات را هم در اختیار نداشت.

مارتینز درباره نخستین تلاش جدی‌اش برای ورود به فوتبال حرفه‌ای گفت:

«وقتی 12 ساله بودم، برای شرکت در یک آزمون به بوئنوس آیرس رفتم. من و پدرم با اتوبوس 18 ساعت در راه بودیم. او با من آمد، اما پولی نداشتیم. تمام آن روز فقط یک ساندویچ خوردیم.»

این سفر سرانجام برای مارتینز نتیجه داد. او در ایندپندینته تست داد و مسئولان باشگاه به او گفتند که آینده‌ای در فوتبال دارد؛ اما یک مشکل بزرگ وجود داشت. مارتینز جایی برای زندگی در بوئنوس آیرس نداشت.

«به من گفتند که آینده دارم، اما جایی برای ماندن نداشتم. با یک چمدان شکسته و بدون حتی یک پزو به ماردل پلاتا برگشتیم.»

چند سال بعد، اتفاقی که می‌توانست زندگی او را برای همیشه تغییر دهد، رخ داد. در 17 سالگی، آرسنال با مارتینز تماس گرفت. پیشنهادی که برای خانواده‌ای با شرایط او، معنایی فراتر از یک قرارداد فوتبالی داشت.

«پدرم گریه کرد. به من گفت: برو پسر، این مال توست.»

مارتینز راهی انگلیس شد؛ کشوری که برای او کاملاً ناشناخته بود. زبان انگلیسی نمی‌دانست، خانواده‌اش در کنارش نبودند و باید در شرایطی سخت، مسیر حرفه‌ای خود را ادامه می‌داد.

«بدون اینکه انگلیسی بلد باشم به لندن رسیدم. تنها بودم، در زمستان، بدون خانواده‌ام. بارها گریه کردم. سرد می‌خوابیدم و حتی به تسلیم شدن فکر کردم.»

اما هر بار که ناامیدی سراغش می‌آمد، یک تصویر به او یادآوری می‌کرد که چرا این مسیر را شروع کرده است؛ پدرش و آن سفر 18 ساعته با اتوبوس.

«هر بار که دراز می‌کشیدم، پدرم و آن سفر را به یاد می‌آوردم.»

سال‌ها تلاش سرانجام به ثمر نشست. مارتینز با تیم ملی آرژانتین قهرمان کوپا آمریکا شد؛ جامی که برای او فقط یک افتخار ورزشی نبود، بلکه نمادی از تمام سختی‌هایی بود که پشت سر گذاشته بود.

«وقتی کوپا آمریکا را بردیم، پدرم را در آغوش گرفتم و به او گفتم: همه چیز برای این بود، می‌فهمی؟»

اما بزرگ‌ترین لحظه هنوز نرسیده بود. جام جهانی و قهرمانی با آرژانتین، مارتینز را به یکی از چهره‌های ماندگار فوتبال جهان تبدیل کرد.

با این حال، خودش می‌گوید موفقیت نتوانسته شخصیتش را تغییر دهد.

«جام جهانی هم از راه رسید، اما من تغییر نکردم. من هنوز همان بچه‌ای هستم که با یک چمدان شکسته و فقط یک دستکش سفر می‌کرد.»

شاید همین جمله، بهترین توصیف برای مسیر زندگی مارتینز باشد؛ دروازه‌بانی که از یک سفر 18 ساعته، یک ساندویچ، یک چمدان شکسته و رؤیایی بزرگ شروع کرد و در نهایت به قله فوتبال جهان رسید.

برای مارتینز، جام‌ها و افتخارات پایان داستان نیستند؛ آنها یادآوری تمام روزهایی هستند که برای رسیدن به رؤیایش جنگید.

257 251