درمان مقطعی بحرانها در کرمان تنها روش مسئولان
تقریبا هر سال استان کرمان با بحران هایی از جمله خشکسالی، زلزله، سیل و طوفان درگیر است، اما روش درمان این برهان ها توسط مسئولان مقطعی و لحظه ای است به واقع چاره ای برای درمان بحران ها از سوی مسئولان اندیشیده نمی شود.
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از راه آرمان؛ تقریبا هر سال استان کرمان با بحران هایی از جمله خشکسالی، زلزله، سیل و طوفان درگیر است. هر سال در زمستان ها و بهار عموما مناطق جنوب کرمان با بارش های سیل آسا روبروست، زلزله هم که میهمان همیشگی کرمان در طول فصول مختلف سال است.
از طرفی دیگر با آمدن پائیز بادهای موسمی در جنوب کرمان امان مردمان این منطقه را می گیرد، حرفی از خشکسالی هم که نمی زنیم چرا که سال ها است کارشناسان آب و هوا از خشکسالی کرمان دم می زنند و هشدار می دهند که بارش های کم در استان کرمان حاکی از خشکسالی است.
در شهر کرمان هم که هر بار قطره بارانی از آسمان بر زمین می ریزد، خیابان ها و کوچه ها مملو از آب می شوند و دیگر جراتی برای پیاده رفتن در کوچه و خیابان ها نیست.
با این همه بحران در استان کرمان اما مدیریت بحرانی خود را به بی تفاوتی می زند و اجازه می دهد تا هر سال این اتفاق ها تکرار شود، عموما هر سال داستان سیل، زلزله، طوفان و خشکسالی تکرار می شود اما درمانی قطعی برای آن از سوی مسئولان دیده نمی شود بلکه به انتظار می نشینند تا درد رخ دهد و بعد از آن برای درمان لحظه ای آن اقدام می کنند و دیگر تمام.
تاسف آنجا بیشتر می شود که در هنگام وقوع بحران مسئولان هر یک دیگری را متهم به کم کاری و بی توجهی می کنند و خود را مبرا از هر گونه خطا و کم کاری می دانند.
در این چند روز اخیر کلیپی در فضای مجازی منتشر شد که صاحب یک گاوداری به دلیل کمبود نهاده های دامی مجبور است گاوهایی که آبستن هستند را به کشتارگاه ببرد.
کمبود نهاده های دامی دلیلی جز خشکسالی ندارد اما اکنون باید از مسئولان پرسید سال ها است که کرمان با خشکسالی دست و پنجه نرم می کند و همه از این موضوع مطلع هستیم اما آیا برای چنین روزها و بحران هایی تدبیری اندیشیده شده است؟
نیاز به پاسخ از سوی مسئولان نیست بلکه گریه های این دامدار و مرگ هر روزه ی گاوها به دلیل سوء تغذیه، خود خبر از مدیریت و تدبیری دارد که نیست.
سخنی نیست جز این که در این 8 سال از دولت تدبیر و امید آنقدر بی تدبیری دیده شد که تدبیر دیگر خجالت می کشد در محافل نامی از او برده شود.
یادداشت: اعظم پسند
انتهای پیام /