چهار خطا در تحلیل اوضاع

اول. این دولت هم نبود، همین بود. خطاهای این دولت سر جای خود؛ اما حواله‌دادن تحرکات دشمن به کم‌وکسر این دولت، خطاست. دولت عصمت هم اگر بود، کم‌وبیش همین شرایط رقم می‌خورد. جریان تحریف در جنگ نرم تخصصش وارونه‌نمایی است؛ شب را روز می‌کند و روز را شب. نمونه‌اش همین حرف‌ها و شعارهایی است که درباره عزیز جان این ملت و رهبری انقلاب می‌زنند. اتفاقا این سطح از دشمنی، محصول قدرت ایران است نه ضعفش. این چهل‌وچند سال را باید با هم دید، نه مقطعی و بریده.

دوم. همه یکی نیستند مردم که اساسا محل نگذاشتند. اما حتی همان جماعت حاضر در صحنه هم یکدست نیستند. برخی نوجوان‌اند و دنبال هیجان. بعضی در شلوغی‌ها گرفتار «جمع‌زدگی» می‌شوند و غالبا بعدش پشیمان. عده‌ای هنوز خودشان را معترض می‌دانند و خیال می‌کنند راه اصلاح، شلوغی است. بعضی هم صرفاً تماشاگر و سیاهی جمعیت‌اند. خلاصه اینکه همه اوباش و مزدور و اغتشاشگر نیستند.

سوم. به گنده‌گویی‌ها بخندید ربع‌پهلوی ملعون می‌گوید «به‌زودی به ایران می‌آیم»، بی‌آنکه خنده‌اش بگیرد. ترامپ می‌گوید «نیروی کمکی می‌فرستم». رسانه‌هایشان می‌نویسند «رهبری در حال سفر به روسیه است». آن یکی مدعی می‌شود «بخش بزرگی از ارتش با پهلوی بیعت کرده». در خیال خام‌شان، کارکرد این حرف‌ها برای تماشاگرهاست؛ برای القای اینکه «دیگر کار تمام است» و چرا معطلید. اوج بلاهت.

چهارم. کار فقط در اینستاگرام تمام شده! در اینستاگرام، جمهوری اسلامی یا از دست رفته یا یک قدم مانده به فروپاشی؛ همین‌قدر بامزه. اساساً جریان مزدوری اغتشاش پروژه را با «نماد» جلو می‌برد: یک مجسمه را آتش بزنند، راهی را ببندند، چند شعار پراکنده بدهند و تمام. واقعیت میدان اما چیز دیگری است.