ورزشکاری که از میان ضربه‌های حریف، قهرمانانه به دنیای سیاست آمد

به گزارش خبرنگار کشتی و رزمی گروه ورزشی باشگاه خبرنگاران جوان، همزمان با ایام ماه مبارک رمضان، باشگاه خبرنگاران جوان برنامه‌ای گفت‌وگو محور با نام «عصر رمضان» تدارک دیده است که به موضوعات روز فرهنگ و هنر و در این قسمت به بخش ورزشی می‌پردازد و می‌کوشد به شفافیت فضای فرهنگی، هنری و مذهبی کشور کمک کند و ابهامات موجود در ذهن مخاطبان در حوزه‌های مختلف را با حضور یک مهمان شاخص به صورت صریح در حدود 30 دقیقه بررسی کند.

هادی ساعی قهرمان سابق تکواندوی المپیک و جهان مهمان برنامه «عصر رمضان» بود که در گفت‌وگویی چالشی به موضوعاتی مانند حضور خود در شورای شهر تهران، بهترین و بدترین خاطرات ورزشی خود پرداخت.

*س_نمی‌خواهم به عنوان سیاستمدار شناخته شوم_س*

ساعی گفت: از ابتدا ورزشکار بودم و همان موقع که به شورای شهر رفتم، دوست نداشتم اسم سیاسی روی من بگذارند. نمی‌خواهم به عنوان یک سیاستمدار شناخته شوم و هنوز مردم من را به عنوان همان هادی ساعی ورزشکار می‌شناسند. البته چند کار سینمایی هم انجام دادم، اما در این کار هنوز حرفه‌ای نیستم که اسم خودم را بازیگر یا هنرمند بگذارم.

*س_بابت حضور در شورای شهر پشیمان نیستم_س*

او ادامه داد: اشتباهی به شورای شهر نرفتم و بابت آن پشیمان نیستم. خیلی از مردم نمی‌دانند که من مهندس شهرساز هستم و جای من در شورای شهر است. من تخصص ورود به شورای شهر را داشتم. از حضور در شورای شهر پشیمان نیستم.

*س_با افتخار می‌گویم که بچه شهرری هستم_س*

ساعی ادامه داد: با افتخار می‌گویم که بچه شهر ری هستم؛ البته اصلیتم ترک است. شهر ری فقط ورزشکار خوب ندارد، بلکه آدم‌های خوب و بزرگ دیگری در قشر‌های مختلف در این شهر ساکن هستند. بچه‌های شهرری با معرفت و ورزش دوست هستند. وقتی اولین بار در سال 98 با قهرمانی به محل برگشتم، استقبال بسیار خوبی از من شد و این اواخر وقتی می‌دیدم که مردم من را از میدان شهرری تا حرم حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) روی دست می‌برند و 300، 400 نفر هم دنبالم می‌آمدند، شرمنده محبت آن‌ها می‌شدم.

*س_تکواندو باعث شد به شخصیت آرام تری تبدیل شوم _س*

قهرمان سابق تکواندوی المپیک و جهان بیان کرد: به هر حال شیطنت‌هایی داشتم، اما شیطنت هایم بد نبود. خدا را شکر وقتی تکواندو رفتم، در مسیر خوبی افتادم و به شخصیت آرام تری تبدیل شدم، زیرا تمام انرژی ام را صرف ورزش می‌کردم. از آن جایی که رشته‌های رزمی متعلق به کشور‌های شرق آسیایی است، ورزشکاران این رشته‌ها مفاهیمی مانند احترام به بزرگ‌تر و پیشکسوت و نظم و انضباط را یاد می‌گیرند.

*س_المپیک 2004 آتن بهترین و بدترین خاطره دوران ورزشی من است_س*

ساعی در رابطه با بهترین و بدترین خاطرات دوران ورزشی خود گفت: المپیک 2004 آتن بهترین و یک جور‌هایی بدترین خاطره دوران ورزشی من بود، زیرا در بازی نیمه نهایی، حریف کره‌ای با سر به من ضربه زد و 2 دندانم شکست و خونریزی شدیدی داشت. با این حال نذاشتم داوران متوجه شوند چه اتفاقی برای من افتاده، زیرا ممکن بود بازی را متوقف کنند و نگذارند ادامه دهم. بعد از آن درد و خونریزی شدید، وقتی مدال طلا را گرفتم المپیک 2004 آتن به بهترین خاطره ام تبدیل شد.

*س_ورزشکاران روحیه دعوا کردن ندارند_س*

او ادامه داد: تکواندو به شما یاد می‌دهد که چگونه از خودتان دفاع کنید، نه این که به دیگران ضربه بزنید. هیچ وقت با کسی درگیر نشدم و اگر هم با کسی جر و بحثی پیش بیاید، مردم آن قدر به ما لطف دارند که هیچ اتفاقی پیش نمی‌آید و ما هم عذرخواهی می‌کنیم و همه چیز به خوبی تمام می‌شود. در واقع دعوا کردن با ورزش کردن زمین تا آسمان تفاوت دارد. کسانی که دعوا می‌کنند نمی‌توانند ورزشکار باشند و برعکس. در واقع منش و اصول این 2 با هم متفاوت است و ورزشکاران روحیه دعوا کردن ندارند.

*س_تکواندو هنر است_س*

ساعی افزود: همه فکر می‌کنند تکواندو زد و خورد است، اما در واقع یک هنر است. در حین این که هنر تکواندو اجرا می‌شود و ضربه‌ها رد و بدل می‌شود، 2 ورزشکار به یکدیگر احترام می‌گذارند و با هر آغاز و پایان به یکدیگر ادای احترام می‌کنند و این اصول با خون ورزشکار آمیخته می‌شود.

*س_اختلافم با پولادگر فنی بود_س*

او در رابطه با اختلافش با محمد پولادگر رئیس فدراسیون تکواندو بیان کرد: تنها در بحث فنی با پولادگر اختلاف داشتم و اختلاف ما هیچ وقت شخصی نبود. همیشه با پولادگر رابطه دوستانه‌ای داشتم. چه زمانی که با او کار می‌کردم و چه زمانی که در فدراسیون سمتی نداشتم.

انتهای پیام /