صادق خرازی گفت: من به دلایل متعددی ادبیات بیانیه معروف به 77 نفر را اصلاح‌طلبانه نمی‌دانم. من با هرگونه ائتلافی که فیک سازی کند مخالف هستم. دو اصلاح‌طلب در مجلس بهتر از 80 آدم فیک بازیگر هستند. ما با افتخار در روز روشن با حاکمیت رایزنی می‌کنیم و سرمان را هم بالا می‌گیریم. نمی‌خواهیم اپوزیسیون باشیم. من نمی‌گویم که آقای خاتمی صد در صد مقصر است یا مقصر نیست. یک‌دفعه همه‌چیز را سیاه وسفید...

انتقاد منجر به بهبود امور می‌شود. اگر در جامعه‌ای مسئولان نسبت به یکدیگر و مطبوعات و احزاب نسبت به آن‌ها انتقاد نکنند، آن جامعه به قهقرا خواهد رفت. انتقاد زمینه‌ساز رشد است. اما در ایران انتقاد جایش را به تخریب و هیاهو داده است. به طور مثال وقتی وزیری برای پاسخ‌گویی به سؤالات نماینده‌ها در مجلس حاضر می‌شود، نماینده‌های جناح مخالف دست به هیاهو و غوغاسالاری می‌زنند

حاشیه نشینی، جمعیت بالای تهران و عدم زیر ساخت‌های مناسب در این شهر مشکلات بزرگی را برای مردم ایجاد کرده است.

شما ببینید در تلویزیون فارغ از صحت و سقم اتهامات چه بلایی سر صادق لاریجانی آورده‌اند، با علی لاریجانی چه می‌کنند با حسن روحانی که دولتش از خود آن‌هاست؛ چگونه رفتار می‌کنند؟

در روز‌های گذشته، پس از جلسه کمیسیون انرژی برای بررسی استیضاح وزیر نفت، آقای امیرآبادی به عنوان یکی از متقاضیان در توییتی از عبارات و جملات و مواضعی استفاده کرد که حکایت از تغییر موضع آن‌ها نسبت به قبل دارد، ایشان کاملا گویا به مصالح کشور اشاره داشت؛ اینکه این تصمیم فراکسیونی بوده و در نهایت آن‌ها تابع مصالح هستند.

نایب رئیس فراکسیون امید مجلس شورای اسلامی، دلجویی از مردم بعد از حوادث آبان ماه، بررسی صلاحیت کاندیدا‌ها طبق مر قانون و اجرای پیشنهاد کدخدایی درباره برگزاری رفراندوم را در افزایش مشارکت مردم در انتخابات تاثیرگذار دانست و گفت: حداقل تا چند ماه باقی مانده تا برگزاری انتخابات، شأن مجلس را به خودش برگردانید.

شاید دولت در برخی جاها می توانست برای مقابله با تنگناها و مشکلات بهتر عمل کند اما این اتفاق نیفتاد

نظام آموزشی ایران ورشکسته است و حق ندارد نفس بچه ها را نیز ورشکسته کند.

اگر مثل گذشته محدودیت‌ها زیاد باشد نباید امیدوار به حضور اصلاح طلبان در مجلس باشیم

روحانی قول داده بود، دولتش اوضاع اقتصادی مردم را بهبود بخشد، به گونه‌ای که دیگر کسی نیاز به یارانه نداشته باشد؛ اما اکنون پش از شش سال به جایی رسیده ایم که نه تنها نیازمندان به یارانه بیشتر شده اند، بلکه دولت باید مبالغی را نیز به عنوان کمک معیشتی در اختیار این افراد قرار دهد.