امام حسین (ع) و مقاومت؛ واژگان مشترک ایرانی و عراقی

زبان رسمی یکی از ویژگی‌های اختصاصی مردم هر کشور و منطقه جغرافیایی است که نقطه تمایز مهمی در تفکیک مردم دنیا از یکدیگر محسوب می‌شود و علاوه بر ابزار ارتباطی وسیله‌ای برای انتقال مفاهیم مشخص است که فهم آن برای سایر مردم بدون تسلط کافی بر دستور زبان آن منطقه دشوار است.

مردم ایران و عراق نیز بر اساس همین اصل برای برقراری ارتباط با یکدیگر بدون تسلط بر زبان فارسی و عربی چالش‌هایی دارند که طبیعتا آنها را در سفر به کشور‌های یکدیگر با مشکل روبه‌رو می‌کند.

این گزاره، اما در سفر اربعین با تردید‌هایی مواجه می‌شود، زبانی مشترکی میان مردم ایران و عراق ایجاد شده که دو ملت را به فهمی مشترک از یکدیگر رسانده است.

«حب الحسین یجمعنا» آنچنان دو ملت را به یکدیگر نزدیک کرده که بدون شناخت زبان دیگری تنها با گفتن کلمه «حسین (ع)» دوستی، محبت و اعتماد فردی از کشوری دیگر جلب می‌شود.

مردم عراق با این شنیدن حسین (ع) از یک ایرانی او را برای استرحت به منزل می‌برند، از او تا سر حد توان پذیرایی می‌کنند و بدون هیچ نگرانی اموال خود را در دسترس او قرار می‌دهند، عراقی با شنیدن این کلمه ایرانی بودن ما را فراموش و همچون یک هموطن آغوش خود را برای میزبانی از مردم ایران باز می‌کنند.

هرچند نام حسین (ع) برای همیشه تاریخ این کارکرد را داشته و دارد، اما در چند سال اخیر واژه دیگری نیز به دایره لغات مشترک اضافه شده که انگار به کار بردنش معجزه‌ای در حد تسلط کامل بر زبانی بیگانه ایجاد می‌کند.

این واژه مشترک و البته پر معنا و مفهوم «مقاومت» است، مردم عراق که پس از حمله آمریکا به کشورشان و ناامنی‌ها و ترور‌های فراوان و همچنین هجوم داعش این واژه را هر روز و هر ساعت زندگی کردند حالا با ملتی روبه‌رو هستند که هرچند پرچمدار مقاومت در منطقه بوده، اما تجربه مقاومت ملی در برابر دشمن را بعد از جنگ تحمیلی هشت ساله در ابعادی که طی این 2 سال زیست کرده نداشته است.

بیشتر ایرانی‌ها خصوصا نسل جوان تحت تحریم‌های تحمیلی دشمن مقاومت اقتصادی را آموخته بودند، اما از مقاومت در برابر بمب و سلاح چیزی نمی‌دانستند، این تجربه خاص مردم عراق بود که حالا ما نیز به خوبی از پس آن برآمدیم.

امروز و پس از موفقیت در این آزمون که اعتبارو آبرویی بیش از گذشته به ملت ایران داده در مواجهه با یک عراقی با گفتن کلمه مقاومت، از دشمنی مشترک یاد می‌کنیم که دشمنی با او دوستی ما را محکم و بدون نیاز به زبان مشترک تثبیت می‌کند.

لعن آمریکا، اسرائیل و ترامپ آنچنان میان دو ملت تبدیل به اعتقادی بدون تردید شده که برای برقراری ارتباط با یک عراقی کافیست اشاره‌ای به ایرانی بودنت کنی تا فریاد آنها بر سر آمریکا و ترامپ را بشنوی، رحمت فرستادن آنها به روح رهبر شهید ایران و آرزوی سلامی برای آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای را از زبان آن‌ها به گوش خود برسانی.

از فریاد‌های آنها مشخص است که هنوز با داغ شهادت حاج قاسم سلیمانی و شهید ابومهدی مهندس کنار نیامده بودند که شهادت رهبر ایران آنها را به سوگ نشانده است.