سیاست یک بام و دو هوای مسئولان در واگذاری مجوزهای سرمایه‌گذاری / راه‌اندازی کارخانه بسته‌بندی نمک، قربانی سنگ‌اندازی‌ها

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از خاورستان، از اواخر دهه 1380 بود که مقام معظم رهبری به فراخور شرایط روز جامعه، نامگذاری سالها را بر اساس شعارهای اقتصادی تعیین کردند و با این اقدام، راهبرد خود را حرکت دولت ها در این مسیر دانستند. در واقع از نگاه مقام معظم رهبری، راه حل تمام مشکلات اقتصادی جامعه، اجرای اقتصاد مقاومتی، رفع موانع تولید و حمایت از کالای ایرانی برای رونق تولید بود. در همین خصوص بیش از یک دهه است که مقام معظم رهبری بر همین مسیر تاکید دارند. در همین خصوص هم بسیاری از افراد برای حرکت در مسیر تولید، ایجاد اشتغال و ارزآوری برای کشور، به این ندای رهبرشان لبیک گفته و پا به عرصه تولید گذاشتند. یکی از این افراد، آقای سلیمی است که قبلا ماشین سنگین و قالیشویی داشته، اما برای راه اندازی یک واحد تولیدی، مجبور به فروش این دارایی هایش شده است تا بتواند در مسیر اقتصاد مقاومتی گامی بردارد. اما اینکه چقدر در این مسیر موفق بوده است، گویا نه به تلاش و پشتکار خودش بلکه به نحوه همکاری مسئولان بستگی داشته است.

ارزآوری بالا با بسته بندی و صادرات نمک

مهدی سلیمی نژاد در گفتگو با خبرنگار خاورستان، اظهارکرد: بنده از اواخر سال 1395 واحد تولیدی با عنوان صنایع غذایی نیمبلوک را که برای بسته بندی مواد غذایی مختلف از جمله نمک، زرشک، زعفران و... است، در شهرک دهشک بخش نیمبلوک استارت زدم.

وی با اشاره به بسته بندی نمک در این واحد تولیدی، اظهارکرد: در این خصوص قرار است بنده نمک را از گرمسار وارد کرده و پس از بسته بندی، علاوه بر تامین نیاز استان، به کشور افغانستان صادر کنم.

مسئول صنایع غذایی نیمبلوک با اشاره به اینکه هم اکنون از طریق مرزهای خراسان جنوبی، نمک از کاشمر به افغانستان صادرمی شود، تاکید کرد: در سطح استان هیچ واحدی برای بسته بندی نمک وجود ندارد، در حالی که اگر حدود 20 واحد بسته بندی هم در استان ایجاد شود، باز هم بهترین و بالاترین ارزآوری را خواهد داشت.

سلیمی نژاد بیان کرد: بنده قبلا ماشین سنگین و همچنین قالیشویی داشتم، اما برای ایجاد این واحد تولیدی، هر دو را فروختم. در سال 1395، 250 میلیون تومان پول داشتم و با برآوردی که کرده بودم، می توانستم با همین سرمایه، این کارخانه را راه اندازی کنم و در این خصوص اصلا به دریافت وام و تسهیلات بانکی، فکر هم نمی کردم.

وی ادامه داد: اما پیچیدگی در روند اداری و بروکراسی های موجود، باعث طولانی شدن روند راه اندازی شد و به همین دلیل مجبور به دریافت تسهیلات هم شدم. در این خصوص در ابتدا 300 میلیون تومان تسهیلات ثابت به علاوه 100 میلیون تومان تسهیلات سرمایه در گردش مصوب شد که اولین مبلغ قسط وام در اسفندماه سال 1397 واریز شد. اما چون با این پولها هم کار ساخت کارخانه به نتیجه نرسیده بود، 100 میلیون تومان سرمایه در گردش هم برای ساخت واحد واریز شد و 100 میلیون تومان دیگر برای سرمایه در ردش در نظر گرفته شد که باز هم این مبلغ برای ساخت کارخانه اختصاص داده شد و در نهایت 500 میلیون تومان تسهیلات برای ساخت کارخانه دریافت کردم. البته برای دریافت این تسهیلات، بانک همکاری خوبی نداشت و بسیار سنگ اندازی کرد.

عدم دریافت مجوز در پیچ و خم بروکراسی اداری

مسئول صنایع غذایی نیمبلوک افزود: حدود 450 میلیون تومان هم از سرمایه خودم برای این واحد تولیدی هزینه کردم. ماشین سنگینی که برای ایجاد این کارخانه فروختم، الان حداقل سه میلیارد تومان ارزش دارد، در حالی که کارخانه با تمام دستگاه ها و تجهیزاتش دو میلیارد تومان هم خریدار ندارد.

سلیمی نژاد اظهارکرد: این واحد تولیدی حدود 4 هزار مترمربع است که 300 متر سوله در آن ساخته ام. ساخت آن هم تا نیمه های سال 1398 به اتمام رسید. بعد از ساخت هم برای دریافت مجوزات اقدام کردم ولی با گذشت دو سال، هنوز نتوانستم مجوزی بگیرم و در پیچ و خم ادارات گیر کرده ام.

وی تصریح کرد: بنده بنا به فرمایشات مقام معظم رهبری مبنی بر رونق تولید و ارزآوری، پا به عرصه تولید گذاشتم، اما متاسفانه چون در خراسان جنوبی مسئولان بی فکری داریم، تولیدکننده ای که می خواهد کار کند را با لگد فراری می دهند.

بجای 7 خان باید 70 خان رستم را طی کرد

مسئول صنایع غذایی نیمبلوک اظهارکرد: در این روند؛ پس از بروکراسی های پیچید اداری و دریافت تسهیلات، به دریافت مجوز و پروانه بهداشتی و استاندارد رسیدم که در این خصوص نه تنها 7 خان رستم، بلکه باید 70 خان رستم را طی کرد.

سلیمی نژاد گفت: مسئول بهداشت محیط شهرستان قاین برای دریافت پروانه بهداشتی، بسیار سختگیری و اذیت کرد و حتی تاکید کرد؛ تا زمانی که زنده است، اجازه نخواهد داد این واحد تولیدی راه اندازی شود.

وی بیان کرد: یکی از مشکلات این است که در خراسان جنوبی کارشناس فنی مواد غذایی کم است و برای بکارگیری این نیرو، یا باید از کارشناسان فنی سایر ادارات و واحدهای تولیدی استفاده کرد و یا هم به صورت فرمالیته یک مدرک گیر آورد و داخل واحد تولیدی گذاشت و در واقع بهداشت محیط را گول زد.

سلیمی نژاد افزود: برای تامین این نیرو، مسئول بهداشت محیط حاضر بود که من یک مدرک کارشناس فنی مواد غذایی گیر بیاورم ولی از یک کارمندی که این مدرک را دارد، در واحد تولیدی استفاده نکنم، در حالی که این کارمند پس از پایان ساعت اداری، می تواند در این واحد تولیدی کار کند.

او گفت: این موضوع را از تهران و سایر شهرها جویا شدم که گفته شد در موارد خاصی که نیرو وجود ندارد، می شود با تشکیل کمیسیون، یک کارمند را هم بکارگیری کرد. اما در قاین، بنده را شش ماه برای این موضوع معطل کردند و گفتند اصلا راهی ندارد، تا اینکه بنده این موضوع را از طرف نمایندگان استان در مجلس بخصوص دکتر اسحاقی و وزارت بهداشت پیگیر شدم و بعد از 10 ماه به تازگی توانستم این نیروی کارمند را به عنوان مدیرفنی بکارگیری کنم. در حالی که برای این موضوع را در استان موافقت نمی شد و از همان اول که " نه " گفته بودند، تا آخر هم جوابشان همان " نه " بود.

سلیمی نژاد بیان کرد: سقفی که برای این واحد تولیدی ایجاد شده، استانداردترین سقف است، اما مسئول بهداشت محیط گیر داده که باید سقف کاذب هم اجرا شود، در حالی که این موضوع بی ربط هم؛ حداقل 100 میلیون تومان پول نیاز دارد.

تحمیل هزینه 150 میلیون تومانی بابت عدم هماهنگی مسئولان

مسئول صنایع غذایی نیمبلوک با اشاره به اینکه برای آزمایش و نمونه گیری از محصول، با آزمایشگاهی در مشهد قرارداد بستم تا درهر سال، 6 نمونه آزمایش انجام دهد و در این خصوص یک میلیون و 500 هزار تومان هم پول پرداخت کردم، اظهارکرد: اما اداره استاندار بنده را مجبور کرد که باید در خود واحد تولیدی، آزمایشگاه ایجاد شود که ایجاد این آزمایشگاه، حدود 150 میلیون تومان هزینه ایجاد کرد. ولی بعد از ساخت آزمایشگاه، بهداشت و درمان مدعی شد که آزمایشگاه متعلق به خود واحد تولیدی را قبول ندارد و باید نمونه گیری محصول در آزمایشگاهی خارج از واحد تولیدی و با ایجاد قرداد انجام شود.

سلیمی نژاد تصریح کرد: عدم هماهنگی بین دو اداره و ایجاد هزینه 150 میلیون تومانی برای تولیدکننده ای که صورتش را با سیلی سرخ می کند، یک درد است. چرا بهداشت و درمان با اداره استاندارد هماهنگ نیست؟

وی بیان کرد: این واحد هنوز راه اندازی نشده، از دی ماه سال گذشته هم برای دریافت پروانه بهداشتی اقدام کرده ام ولی هنوز موفق به دریافت آن نشدم. پس از صدور پروانه بهداشتی، پروانه ساخت و سیب سلامت باقی ماند که باید دریافت شود و منتظر ترکش های مسئولان در این مسیر هم هستم.

برای حل مشکلات حتما باید واسطه ها پیشقدم شوند؟

مسئول صنایع غذایی نیمبلوک با بیان اینکه دریافت پروانه های بهداشتی برای واحدهای مواد غذایی در استان بسیار سخت است، تصریح کرد: برای دریافت پروانه بهداشتی، پیگیری دکتر اسحاقی نماینده مجلس واقعا کمک کننده بود اما مگر برای حل مشکلات حتما باید واسطه ای بیاید؟ چرا مسئولان نمی گذارند همه چیز روال طبیعی خود را طی کند؟ چرا باید دست به دامن نماینده و رسانه شوم؟ چرا دریافت یک مجوز اینقدر طول می کشد؟

سلیمی نژاد با اشاره به اتمام دوره تنفس تسهیلات بانکی و شروع پرداخت اقساط، گفت: در حالی زمان پرداخت اقساط شروع شده که تمامی خطوط تولید نصب است، اما این واحد هنوز راه اندازی و به مرحله تولید نرسیده است.

فروش خانه یا کارخانه برای پرداخت اقساط

وی افزود: در تسهیلات بانکی، هزینه ایجاد آزمایشگاه برآورد نشد، در حالی که در این خصوص شخصا وام گرفتم و 150 میلیون تومان هزینه کردم. هم اکنون برای تهیه سلفون بسته بندی هم 150 میلیون تومان قرارداد بسته ام و پول اقساط بانکی هم باقی مانده است و نسبت به ایجاد اشتغال روستایی پایدار هم تعهد هستم. اما نه سرمایه ای دارم و نه حتی یک خودروی سواری، به همین دلیل مجبورم که خانه ام که تنها سرمایه ام هست را بفروشم ویا خود کارخانه را بفروش برسانم و تمام وام را تسویه کنم.

دلخوشی ام ایجاد اشتغال برای مددجویان کمیته امداد است

مسئول صنایع غذایی نیمبلوک گفت: با راه اندازی این واحد تولیدی، برای حدود 7 نفر به صورت مستقیم شغل ایجاد می شود که تصمیم گرفتم این نیروها را از خانواده مددجویان کمیته امداد بکارگیری کنم.

سلیمی نژاد اظهارکرد: بنده با سرمایه گذاری برای ایجاد این واحد تولیدی خیلی ضرر کردم، اما اگر خودم را قانع نکنم، این ضررها و گرفتاری ها غده سرطانی می شود و مجبورم که بسوزم و بسازم. در واقع اکنون این ضررها و سختی ها هم برایم اهمیتی ندارد و تنها دلخوشی من این است که این واحد تولیدی راه اندازی شود و فرزندان چند خانواده مددجو بتوانند از محل این واحد تولیدی، ارتزاق کنند.

وی ادامه داد: در ابتدا که بنده قصد داشتم این واحد تولیدی را فقط با سرمایه خودم راه اندازی کنم، قیمت هر دستگاه نمک، 20 میلیون تومان بود، اما الان هر دستگاهی را 187 میلیون تومان خریداری کرده ام! در حالی که اگر مسئولان در این مسیرهمکاری می کردند، در همان زمان می توانستم این واحد را راه اندازی و دستگاه ها را خریداری کنم. حتی با سودی کا حاصل می شد، می توانستم در کنار این واحد، یک واحد دیگری را هم بسازم.

او افزود: بنده از چهار سال قبل تاکنون، یک میلیارد تومان برای این واحد تولیدی هزینه کرده ام اما اکنون این واحد تولیدی شاید همین یک میلیارد تومان هم ارزش نداشته باشد. در حالی که اگر سرمایه ام در دستم مانده بود، الان حداقل 10 میلیارد تومان ارزش داشت.

هیچ مسئولی در مسیر رونق و جهش تولید عمل نکرد

مسئول صنایع غذایی نیمبلوک اظهارکرد: در تمام این مدت به خانواده و تمام کس و کارم فشار آورده ام و حتی از هزینه لباس و خوراکم زده ام تا بتوانم این واحد را راه اندازی کنم، اما کارمند یک اداره با عدم همکاریش، به راحتی تمام برنامه هایم را بهم می ریزد.

سلیمی نژاد گفت: بنده به مسئولان تاکید کرده ام که همه امور را واگذار می کنم و خودم و همسرم به عنوان یک کارگر در کارخانه کار می کنیم و حقوق می گیریم، اما خود مسئولان این واحد تولیدی را اداره کنند و سود حاصل را بین خودشان و کارگران تقسیم کنند، اما فقط اجازه دهند که این واحد راه اندازی شود. این کارخانه دارای ظرفیت بیش از 50 هزار تن نمک در سال است و چون هیچ کارخانه دیگری در این خصوص در خراسان جنوبی وجود ندارد، ظرفیت خوبی برای ارزآوری است.

وی با اشاره به شعار رونق تولید طی سالهای اخیر هم تصریح کرد: هیچ مسئولی در مسیر رونق و جهش تولید عمل نکرد و تنها اداراتی که در این خصوص دل سوزاندند، اداره استاندارد و همچنین جهاد کشاورزی بود که در تامین زمین و تغییر کاربری آن واقعا همکاری کرد، در حالی که می توانست هزار بهانه بیاورد.

باید دید مسئولان نسبت به صنایع کوچک استان عوض شود

مسئول صنایع غذایی نیمبلوک اظهارکرد: این شرح؛ قصه پرغصه ی واحدهای تولیدی در خراسان‌جنوبی به عنوان موش آزمایشگاهی است، در حالی که یکی از دوستانم طی سه ماه قبل، موفق به راه اندازی مانند همین واحد در تهران شده و توانسته با یک محوطه اجاره ای، تمام مجوزات را دریافت و اکنون هم به تولید برسد.

سلیمی نژاد تصریح کرد: این شرح؛ درد من مهدی سلیمی تنها نیست. با اینکه می دانم که با گفتن این صحبت ها، ممکن است از ترکش مسئولان بی نصیب نمانم، اما می خواهم خودم را فدا کنم، شاید بجای برخورد طلبکارانه مسئولان با ارباب رجوع، دیدها نسبت به صنایع کوچک در استان عوض و با نگاهی مثبت تر به این موضوع نگاه شود.

مسئولان به کدام شعار عمل کرده اند؟

از سال 1395 که این سرمایه گذار پا به عرصه تولید گذاشته است، اگر شعارهای سال را مرور کنیم، سال 1395 با عنوان اقتصاد مقاومتی، اقدام و عمل، سال 1396 با عنوان اقتصاد مقاومتی، تولید و اشتغال، سال 1397 با عنوان حمایت از کالای ایرانی، سال 1398 با عنوان رونق تولید، سال 1399 با عنوان جهش تولید و سال 1400 با عنوان تولید، پشتیبانی ها و مانع زدایی ها نامگذاری شده است. اما با درد دلهایی که این سرمایه گذار دارد، مسئولان در کدام سال و به کدام شعار عمل کرده اند؟ این شعارها و راهبردها، در سوگیری مسئولان چه تاثیری داشته است؟ آیا عدم هماهنگی مسئولان، به نوعی سنگ اندازی در مسیر تولید و ایجاد ضرر و هزینه نیست؟ آیا باید برای اجرای قانون هم واسطه ها با اعمال فشار وارد شوند؟ کاش مسئولان دغدغه های تولیدکننده را دغدغه های خودشان بدانند و برای رفع آن بیشترین همت را داشته باشند.

حمایت از سرمایه گذار به سبک ستاد توسعه خاوران

در حالی که حدود 5 سال از زمان استارت این واحد تولیدی می گذرد اما به دلیل عدم همکاری مسئولان و عدم دریافت مجوزهای متعدد، این واحد هنوز موفق به راه اندازی نشده است. اما از طرف دیگر، آقای استاندار در ستاد توسعه خاوران از صدور مجوزهای بدون نام برای سرمایه گذاری در استان خبر می دهد. آیا بهتر نیست که بجای صدور مجوز بدون نام، برای سرمایه گذارانی که سالها در پی صدور مجوز هستند، اقدام عاجلی شود؟ آیا این موضوع یک تعارض جدی در سیاست و رفتار مسئولان نیست؟ کاش ستاد توسعه خاوران، در کنار اهمیت دادن به سرمایه گذارانی که هنوز نیامده اند، برای سرمایه گذارانی که در حال غرق شدن در منجلاب بی توجهی ها و تصمیمات غلط مسئولان هستند هم فکری بکند، چرا که این نوع حمایت از تولید و تولیدکننده، نگاه سرمایه گذاران جدید را هم تغییر خواهد داد.

انتهای پیام /