مراقب باشید درباره ارتباط مشکلات اقتصادی و بحث حمایت از فلسطین آدرس غلط ندهند

به گزارش خبرنگار تشکل های دانشگاهی خبرگزاری فارس، هادی آجیلی استادیار گروه روابط بین الملل دانشگاه علامه در نشستی که با موضوع «تحولات فلسطین و مسائل پیرامون آن» از سوی انجمن اسلامی دانشجویان مستقل این دانشگاه برگزار شد، به سوالات دانشجویان پاسخ داد.

وی در ابتدا در پاسخ یه سوال یکی از دانشجویان گفت: قرن 19 میلادی مشهور هست به قرن ناسیونالیسم و ملی گرایی، یعنی همه ی قومیت ها در اروپای آن روز به شدت تب ناسیونالیستی داشتن و به این شکل که هر قومیتی یک کشور را سرزمین خودش و یک حکومتی را مختص به خودش داشته باشد. یعنی این سه گانه را در قرن 19 ام اقوام و ملت های اروپایی دنبال می کردند، اینکه یک قومیت یک سرزمین و حکومت برای خودشان داشته باشند.

آجیلی ادامه داد: در همان قرن 19 یکی از این اقوامی که به صورت پراکنده در اروپا زندگی می کردند یهودی ها بودند. یهودی ها در اروپا به دلیل پراکندگی و خصومتی که بین مسحیت و یهودیت وجود داشت، میزان خصومت اسلام و یهودیت را شما می دانید، میزان خصومت مسیحیت و یهودیت چند برابر این هست و پنج مرتبه در طول تاریخ قوم یهود از کشور های اروپایی اخراج شدند همه با هم.

وی افزود: مثلا در انگلستان تا سه قرن به یهودیان اجازه نمی دادند وارد انگلستان شوند تا دوره «کرام بل» که اجازه دادند وارد انگلستان شوند. در فرانسه خود مردم مسیحی اگر یهودی می‌دیدند مردم این ها را بیرون می کردند نه حکومت. شما آخرین باری که شنیدید که یهودی ها اخراج بشوند برای جنگ جهانی دوم و داستان هیتلر بوده است، تا قبل از آن چهار مرتبه برای یهودی ها این اتفاق افتاده است.

این استاد دانشگاه تصریح کرد: در قرن 19 یکی از اقوامی که می‌خواست حس ناسیونالیستی داشته باشد با آن سه گانه؛ ما یک قومی هستیم قوم یهود می خواهیم یک سرزمین و حکومتی داشته باشیم مختص به خودمان، این برای یهودی ها هم اتفاق افتاد و گفتند ما هم یک سرزمینی برای یهودی ها می خواهیم. این شد که در اول قرن بیستم و اواخر قرن 19 یعنی سال 1897 یک اجلاس و 1901 یک اجلاس داشتند در سوئیس و آن جا، آن فرد مشهوری که به عنوان بنیان گذار اسرائیل هست هرتزل به عنوان رهبر این جریان در آن کنفرانسی که بزرگان یهودی هستن و همین حرف را می زند و می‌گوید ما هم (قوم یهود) می‌خواهیم یک سرزمین مشخص و یک حکومتی که مختص به خودمان باشد داشته باشیم.

آجیلی تصریح کرد: حالا نکته این بود که کجا بریم؟ بقیه ی اقوام سرزمین داشتند، ژرمن ها معلوم بود کجا هستند،. فرانک ها معلوم بود کجا هستند،. آنگل ها معلوم بود کجا هستند. یهودی ها کجا هستند؟ یهودی ها جاهای مختلفی هستند و پراکنده هستند، حالا باید کاری کنیم که جمع شوند در یک سرزمین!

وی گفت: آنها چند جا را بررسی کردند مثلا آرژانتین یکی از گزینه ها بود، اوگاندا در آن دوره یکی از گزینه ها بود و دنبال جا می گشتند. ولی همان سران و رهبران سیاسی یهود در آن دوره تاریخی گفتند که ما به چه انگیزه ای یک یهودی را از آلمان ببریم آرژانتین؟ یک یهودی را فرانسه ببریم اوگاندا؟ اینگونه انگیزه ندارند. باید یک انگیزه دینی برای آن پیدا کرد و آن هم سرزمینی هست که ما اظهار کنیم این سرزمین در تورات توسط خداوند به ما یهودی ها وعده داده شده است.

آجیلی تاکید کرد: آنها به دنبال یک زمینی گشتند که توجیه مهاجرت داشته باشد. بنابراین دیدند فلسطین یک توجیه دارد، آنجا سرزمین دینی است. حضرت سلیمان آنجا بوده، حکومت جهانی وجود داشته و در تورات به فرزندان ابراهیم وعده داده اند. بنابر این در اجلاس سوئیس مصوب شد که بروند فلسطین.

وی گفت: فلسطین آن زمان تحت امپراطور عثمانی بود و باید یک ساز و کاری را می‌چیند که در این منطقه فلسطین امروزی بتوانند یهودی های اطراف و اکناف دنیا را با یک انگیزه ی دینی تشویق کنند و در سرزمین فلسطین امروز بیاورند.

وی در پاسخ به سوال دیگری افزود: ما در خود اسرائیل یک نظر نداریم. احزاب مختلفی در اسرائیل هستند. نگرش‌های مختلفی هست. این جوری نیست. احزاب راست دارند احزاب چپ دارند. حزب کارگر و... یک سری از خاخام ها و مذهبیون افراطی در اسرائیل این ها معتقد به این هستند که ما باید به دنبال تحقق وعده ی خداوند در تورات باشیم. یعنی سرزمین موعود از نگاه مذهبی هست و این نگاه بخشی از سیاسیون هست و آن از نیل تا فرات را شامل می شود. اینکه الان اسرائیل دنبال چنین چیزی هست یا نه؟

وی گفت: شاید بشود گفت که مدت هاست که بخش های زیادی از اسرائیل، این ایده اسرائیل بزرگ را کنار گذاشتند و متوجه اند که نمی‌شود این ایده را اجرایی کرد. بنابراین یک سری افکار سکولار در اسراییل رشد کرده است که می گوید ما همین محدوده ای که سرزمین اسرائیل را ایجاد کردیم، همین را امن کنیم برای هفت پشت مان کافی هست. نمی خواهیم ایده ی اسرائیل بزرگ را محقق کنیم.

این استاد دانشگاه اضافه کرد: ولی در آرمان های اسرائیل، اسرائیل بزرگ هست یعنی همان نیل تا فرات. پرچم اسرائیل را دقت کنید دو خط آبی دارد، یکی نیل هست و دیگری فرات. سرود ملی اسرائیل را گوش کنید، دقیقا تحقق وعده خداوند در تورات هست که به نوعی نیل تا فرات را شامل می‌شود. ولی اینکه آیا الان اسرائیل به دنبال تحقق این هدف هست، نه توانایی اش را دارد و نه دنبالش هست.

وی افزود: ترامپ و دامادش فکر می کند مشکل فلسطین و اسرائیل بحث مکان و زمین برای زندگی کردن است، چون تازه وارد سیاست شده و متوجه نیستند که خود سرزمین فلسطین و مسجد الاقصی مسئله است و محل دعواست.

آجیلی ادامه داد: ترامپ در معامله قرن طرح داده است که آقا چرا دعوا می کنید؟ یک سرزمین در صحرای سینا فراهم می کنیم، سرمایه گذاری می کنیم، رفاه ایجاد می کنیم. شما جمع کنید، بروید در صحرای سینا. فکر می کند یک موضوع که 70 سال است حل نشده، بحث مکان و جا بوده که حل نشده که خب اگر مسئله این بود هزار و یک راه حل می شود پیدا کرد.

وی تصریح کرد: آقای یاسر عرفات آن دوره ای که در قید حیات بودند با رهبر حزب کمونیست چین یک جلسه ای داشتند، رهبر کمونیست چین گفت: آقای عرفات شما که با اسرائیل دائم درحال دعوا هستید جمعا چند نفرید؟ که آقای عرفات نیز گفت: مجموعا 15 میلیون نفریم. رهبر کمونیست چین گفت که ما یک میلیارد جمعیت داریم، شما آن 15 میلیون نفر را بیاورید یک گوشه ای از چین زندگی کنید. ما اصلا متوجه ی آمدن آن 15 میلیون نفر نمی شویم. که همان جا آقای یاسر عرفات گفت: دنبال زمین برای زندگی نیستیم و مسئله همان سرزمین است.

این استاد دانشگاه گفت: معامله قرن هم همین است، فکر می کنند، مسئله سر مکان زندگی است و طرح داده که ما در صحرای سینا برای شما جا و مکان فراهم می کنیم و بگذارید اسرائیل همان جا باقی بماند. درحالی که اینطور نیست و مسئله قدس و خود اورشلیم، مسئله است که در طول تاریخ محل دعوا در بین ادیان ابراهیمی بوده، در سه دین ابراهیمی آن مکان برایشان مقدس است. هم مسلمانان، هم یهودیان، هم مسیحیان. 200 سال جنگ های صلیبی بین مسیحیان و مسلمانان بر سر اورشلیم بود.

وی گفت: در طول تاریخ بین مسیحی ها و یهودی ها و مسلمانان بر سر این سرزمین دعواست، کسی که این سرزمین را داشته باشد، صیانت بر دو دین دیگر دارد. خود این محل موضوعیت دارد، معامله ی قرن این را ندیده و به همین علت نیز شکست می خورد.

آجیلی تاکید کرد: کسانی که نخبگان جهان اسلام اند، رهبران فلسطینی، و خود اسرائیل وقتی طرح ترامپ را می شنوند، می خندند و نمی دانند این مسئله که 70 سال حل نشده، سر این نبوده که جا نیست، خود فلسطینی ها در سوریه و عمان و جاهای دیگر زندگی می کنند. سر منطقه و مسجدالاقصی و اورشلیم است.

این استاد دانشگاه درباره سوالی درباره پیشنهاد همه پرسی مردمی بین مردم فلسطین و روی کار آمدن دولتی که تکلیف این کشور مشخص شود، گفت: مانع اجرای این پیشنهاد این است که ما اعلام می کنیم فلسطینی ها همه در یک همه پرسی شرکت کنند، خب این از طرف فلسطینی ها حله و همه راضی هستند، باید طرف مقابل که فقط شامل اسرائیل نمی شود هم یعنی کشورهای اروپایی، سازمان ملل متحد، آمریکا، این ها هم باید این داستان را بپذیرند و اسرائیلی ها این طرح را تمکین کنند که اجازه بدهند ساکنان فلسطین، چه مسلمانان، چه مسیحیان، چه یهودیان در این طرح شرکت کنند.

وی گفت: فقط ساکنان فعلی فلسطین نباشند، اگر آن ها شرکت کنند که اسرائیل پیروز است، چون جمعیت شان زیاد است. 8 میلیون نفر اسرائیلی اند و منظور همه فلسطینی ها و افراد ساکن فلسطین اند و این طرح رهبر انقلاب شامل بیش از 10 میلیون نفر فلسطینی در بیرون از فلسطین هم هست و چون نتیجه روشن است اسرائیلی ها زیر بار نمی روند ولی پیشنهادی که رهبر انقلاب داده، پیشنهاد دموکراتی است. این اصل اساسی در حقوق بین الملل و پذیرفته شده است.

آجیلی اظهار داشت: حق تعیین سرنوشت ملت ها، ملتی به نام فلسطین، حالا چه مسلمان و چه یهودی، این ها همه در این همه پرسی می توانند شرکت کنند، ولی آن ها گوش نخواهند داد پ، چون دموکراتیکه و تعداد شرکت کننده ها هم مشخصه و نتیجه معلوم است.

وی در پاسخ به سوال دیگری تاکید کرد: همیشه حواستان باشد انتخاب یک رئیس جمهور در آمریکا بدون نظر تایید لابی های یهودی، اتفاق نمی افتد. تمام روسای جمهور در آمریکا حتی تلاش می کنند نظر لابی یهودی را یک جوری جلب کنند.

این استاد دانشگاه گفت: لابی های یهودی دو ویژگی دارند: اولا صاحب پول و یه سری صنایع و سرمایه و شرکت ها هستند و آن سرمایه پشت یک رئیس جمهور قرار می گیرد. دوما در آمریکا یک هاله ای وجود دارد در قالب سیاست که یک حالت احساسی و عاطفی هم در این سال ها پیدا کرده، یعنی تصور بر اینکه آن رئیس جمهوری نسبت به اسرائیل احساس همدردی بیشتری دارد به نوعی بر ارزش های آمریکایی بیشتر استوار است.

وی افزود: در نتیجه بین روسای جمهور آمریکا یک رقابتی نیز هست که هرکسی بیشتر نشون بده من طرفدار اسرائیلم، (دیدید مثلا در ایران می گویند فلسطین مظلوم است و هرکس بیشتر از فلسطین حمایت می کند، نشان می دهد طرفدار مظلوم است؟) در آمریکا برعکس است هرکس نشان دهد حامی اسرائیل است بیشتر حامی مظلوم است. و انگار نشان می دهد که بیشتر انسانی نگاه می کند.

آجیلی در پاسخ به این سوال که آیا برای تحقق پیشنهاد همه پرسی، ایران کاری می تواند کند؟ گفت: خیر، آن چیزی که می توانستیم انجام دهیم همان طرحی بود که به مجمع عمومی سازمان ملل متحد دادیم و مشکل اینجاست که سازمان ملل متحد، جمهوری اسلامی را بی طرف نمی داند، و خب ماهم در ماجرای فلسطین و اسرائیل بی طرف نیستیم، و نتیجه این طرح مشخص است و بارها و بارها پیشنهاد شده ولی هردو باید بپذیرند.

وی ادامه داد: دویست سال جنگ صلیبی بین مسیحیان و مسلمانان برسر اورشلیم بود. به این علت مسیحی ها اسم جنگ را صلیبی گذاشتند کلیسا اعلام جهاد مقدس کرد چون کلیسا گفت برویم سرزمین مقدس اورشلیم را پس بگیریم. کسی که این محل را در اختیار داشته باشد سیادت و آقایی بر ادیان دارد. بنابراین خود این محل موضوعیت دارد. معامله غرب این را ندیده که مسئله بر زندگی نیست مسئله بر مکان هست بر مسجدالاقصی هست بر اورشلیم هست.

وی درباره این سوال که چرا محمود عباس اعلام کرده از همه تعهداتش نسبت به اروپا و ایالات متحده خارج می شود؟ گفت: نه این گونه نیست. ببینید آقای محمود عباس همرزم دوره آقای یاسر عرفات است. این با اسرائیل مبارزه کرده است. منتها اینها به تصور اینکه می شود با اسرائیل سازش کرد وارد یک فرایند دیگری شدند یعنی تصور کردند که دیگر اسرائیل شکست ناپذیر است و باید این واقعیت را پذیرفت و با آن کنار آمد. در نتیجه آقای محمود عباس دیگر اسلحه را گذاشت زمین و شروع کرد به دیالوگ سیاسی گفتن.

آجیلی افزود: در همان دیالوگ سیاسی بارها و بارها آقای محمود عباس این تجربه را به دست آورده که اسرائیلی‌ها خلف وعده می‌کنند و همان شهرک‌سازی که قرار نبود ادامه بدهند را ادامه دادند و همچنین معامله قرن را به نوعی اسرائیل می پذیرد از طرف ترامپ و اینها همه باعث می شوند که شخصیتی مثل آقای محمود عباس هم به این نتیجه برسد که نمی‌شود با اسرائیل کار کرد. اتفاقا این را شما باید فرصت ببینید.

وی در پاسخ به سوال دیگری اظهار داشت: ببینید یکی از اشکالات اصلی که ما در قضاوت ها داریم این است که می خواهیم بگوییم مثلا فلسطینی‌ها نظرشان درباره ایران چیست. شما اول باید بگویید کدام گروه از فلسطینیان؟ من به شما گفتم که حتی نمی توانیم بگوییم حماس نظرش چیست نمی توانیم بگوئیم غزه نظرش چیست. حماسی که داخل فلسطین است یعنی داخل غزه است یک نظر دارد گروه‌هایی از حماس که خارج از فلسطین اند یک نظر دارند. گروه های سیاسی حماس نظر سومی را دارند و گروه‌های نظامی و شاخه‌های نظامی حماس هم نظر چهارمی را دارند.

وی گفت: بخشی از مردم فلسطین که اسلحه را زمین گذاشتند و عمدتا در کرانه باختری و بر رود اردن هم زندگی می‌کنند نگاهشان به جمهوری اسلامی مثبت نیست، اصلا منفی است. کسی که مقاومت را کنار گذاشته و پذیرفته خب طبعا نسبت به هر کسی که دارد مقاومت و ایستادگی می‌کند نگاهش منفی است. در بخشی از جهان اسلام هم همین طور است. بنابراین بله درست است بخشی از مردم فلسطین نگاهشان نسبت به ایران منفی است ولی آنها همه مردم فلسطین نیستند آن بخشی که در غزه حماس و جاهای دیگر در حال مبارزه هستند و بخش وسیعی از جامعه اسلامی که در بیرون فلسطین است نظرشان نسبت به جمهوری اسلامی و مقاومت مثبت است.

آجیلی تصریح کرد: مردم فلسطین چون در محاصره شدید اقتصادی قرار دارند، به شدت دچار فقر آگاهی هستند. این خیلی نکته ی مهمی است. یعنی وقتیشما با یک فلسطینی صحبت می کنید بعد از چند دقیقه متوجه می شوید که چقدر نمی داند. چون تمام دغدغه اش مسائل معیشتی بوده و به دلیل هجمه و فشار شبکه های عربی که علیه ایران هستند و فلسطینی ها بیننده ی آنان اند، به شدت تحت تاثیر پروپاگاندا قرار می گیرند وآنچه که آگاهی های سیاسی برای آن ها هست، بسیار سطحی است.

وی گفت: هرچند در همایش هایی که تا به حال شرکت کردم، مسیحیان فلسطینی را دیدم که چقدر از ایران حمایت می کنند و نگاه مثبتی دارند. بنابراین نمی شود یک دست گفت که فلسطینیان نظرشان چیست. مثل اینکه من از شما بپرسم نظر شما درمورد فلسطین چیست. می فرمایید که نظر ایران یکنظر یست. عده ای حامی هستند و عده ای نیستند.

این استاد دانشگاه اظهار داشت: فلسطین مسئله ایران نیست. بلکه یک مسئله بین المللی است. اروپایی ها، آمریکایی ها و کل جهان اسلام درگیر این موضوع هستند. فلسطین، پرونده حل نشده 70 سال پیش تا به الان هست. کم کشوری وجود دارد که نسبت به این مسئله موضع نداشته باشد.

وی افزود: شما ببینید اتحادیه اروپا به حماس کمک مالی می کند. شما می دانید کشورهای عربی از جمله عربستان به تشکیلات خودگردان پول می دهند؟ می دانید ایالت متحده آمریکا تا سال 2006 که حماس سرکار آمد، کمک مالی میکرد؟ کشورهای اسلامی به حماس و تشکیلات خودگردان کمک مالی می کنند. شما در کشورتان اردوگاه فلسطینی نشین دارید؟ خیر. کشورهای اسلامی مثل سوریه، اردن، لبنان، عراق و مصر. این ها اردوگاه دارند، بودجه از دولتشان می گذارند و برای مهاجرین فلسطینی خرج می کنند. پس نکته اول اینکه مسئله فلسطین فقط مربوط به ایران نیست وبین المللی است.

وی گفت: چهار جنگ اعراب و اسرائیل برای قبل از انقلاب اسلامی است. مانیفست اخوان المسلمین مبارزه با اسارئیل و حمایت از فلسطین است. در سال 1342 زمانی که قیام پانزده خرداد و این ها اتفاق می افتاد، شاه 3 تا خط قرمز تعیین کرده بود که در منابر گفته نشود: اول اینکه علیه شخص اول مملکت شاه حرف نزدند، دوم اینکه نگویند اسلام در خطر است، سوم اینکه علیه اسرائیل حرفی زده نشود. مرحوم مصدق زمانی که دولت تاسیس کرد، روابط دو فاکتور راهم درمورد اسرائیل قطع کرد. ایران حتی در دوره پهلوی، به صورت رسمی و دوجوره اسرائیل را به عنوان کشور شناسایی نکرد. پس مسئله مبارزه با اسرائیل برای قبل از جمهوری اسلامی است.

این استاد دانشگاه افزود: می دانید چقدر «ان جی او» و چقدر گروه های مجازی و سایبری که برای مسلمانان نیست و در غرب و اروپا چقدر گروه هایی تشکیل شده که کارشان حمایت از فلسطین است. دوسال پیش من 3 استاد لهستانی به دانشگاه علامه دعوت کردم. یکی از این ها مسئول همان گروه ها بودند. راهپیمایی روز قدس در کشورهای مسیحی هم برگزار می شود.

آجیلی گفت: می پرسند که مگر کشور خودمان مشکل ندارد که به فلسطین کمک می کنیم؟ چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است. نکته ی اول این است که کسی که علوم سیاسی و روابط بین الملل می خواند، این نکته را متوجه می شود. حوزه سیاست خارجی و قدرت مناسبات خودش را دارد. مثلا بگوییم حالا که ما در کشور مشکل داریم، باید سفارتخانه های ما در کشورهای مختلف برگردند.

وی افزود: عرض من اینجاست که یک سوالی که پرسیده میشه: آقا ما یکسری هزینه ها داریم در حوزه سیاست خارجی، که بسیاری از این هزینه ها می شود که انجام نشود؛ مثلا روابط ما با سریلانکا و بوکینافاسو چیست؟ چرا ما باید سفیر داشته باشیم آنجا و ماهانه بهشان حقوق بدهیم که مثلا می خواهیم سفارتخانه در آنجا داشته باشیم. خب سفارتخانه را جمع کنید، پولش را بدهید به فقرا در داخل کشور.

آجیلی تصریح کرد: شما که علوم سیاسی می خوانید متوجه می‌شوید که آقا همچنین چیزی نیست. یا مثلا چرا ما باید یکسری نیروهای ورزشی بفرستیم المپیک در حالی که از همان روز اول هم می دانیم هیچ نتیجه ای نمی گیرند، خب آن هزینه را بردارید و بزنید به درد معیشت عده ای در کشور. چرا این اتفاق نمی افتد؟ زیرا کشور ساختار بودجه ریزی مشخصی دارد.

وی گفت: حوزه سیاست خارجی؛ حوزه قدرت کشور، نفوذ کشور، جایگاه بین المللی یک کشور و امنیت ملی است. آنچه که ما اینجا باید درنظر بگیریم این دو نکته است اول اینکه بعضی ها فکر می کنند که ما اگر به موضوع فلسطین بپردازیم، معنی اش این است که به موضوعات داخلی نمی خواهیم بپردازیم، آخر چه کسی همچنین حرفی را زده است؟ چه کسی همچنین اجازه ای را داده که ما اگر به موضوع فلسطین بپردازیم یا هزینه ای متحمل بشویم بابت حمایت از فلسطین، معنی اش این است که به فقرای داخلی رسیدگی نشود، معنی اش این است که مشکلات اقتصادی مردم مرتفع نشود؟

وب افزود: مگر ما یک نهاد و ارگان در کشور داریم؟ ارگان هایی که مسؤول رسیدگی به معیشت اند، مشخص هستند و ارگانی که مسؤول سیاست و روابط خارجی ما است معلوم است؛ این ها هر کدام بودجه و وظایف مشخص خودشان را دارند. مثلا یک نفر در فضای مجازی نوشته بود شهردار قم با یک دستفروش بد برخورد کرده است، ما می آییم از فلسطین حمایت می کنیم..! اولا شهردار قم اشتباه کرده که این کار را کرده است، ثانیا چه ربطی دارد؟! مگر شهردار قم مسؤول موضوع فلسطین است؟

آجیلی ادامه داد: پس حوزه سیاست خارجی معادلات خودش را دارد. اگر جمهوری اسلامی می گوید من حکومت اسلامی ام یا برعکس، ولی نسبت به موضوع فلسطین کاری ندارم! تمام جهان اسلام نسبت به فلسطین کار دارند؛ از 57 کشور اسلامی، 7یا 8 کشور اسرائیل را به رسمیت شناخته اند ولی بقیه به رسمیت نشناخته اند ولو اینکه من می دانم و شما هم می دانید که ارتباط مخفیانه با اسرائیل دارند ولی عمده کشورهای اسلامی، اسرائیل را به رسمیت نشمارده اند. آنهایی هم که اسرائیل را به رسمیت شمرده اند _ چه در جهان اسلام و چه غیر اسلام_ اسرائیل را تا 1967 به رسمیت شمرده اند؛ حتی مجمع عمومی سازمان ملل و خود سازمان ملل، 78% فلسطین را برای اسرائیل میدانند.

این استاد دانشگاه افزود: کشورهای غیر مسلمانی هم که اسرائیل را به رسمیت شناخته اند و در پایتختشان سفارت اسرائیل دارند، اسرائیل را در قلمرو فعلی قبول ندارند، از جنگ 1967 آنها هم قبول ندارند و می گویند تجاوز کرده است. برای اشغالگری اسرائیل بعد از 1967، مجمع عمومی قطعنامه دارد، شورای امنیت قطعنامه 202 اسرائیل را محروم کرده و آمریکا هم آن را وتو نکرده، که اسرائیل باید به مرز قبل 1967 اش برگردد.

وی گفت: اینکه ما تصور کنیم بقیه کشورها نسبت به این موضوع _که اگر ما به عنوان جمهوری اسلامی بگوییم که کاری نداریم به این موضوع_ اولین سؤالاتی که پرسیده می شود این است که آیا شما انسانید؟ آیا شما مسلمانید؟ چگونه می شود که به این موضوع حساسیتی ندارید؟ و این را دقت بفرمایید که نکته خیلی مهمی است؛ وقتی انقلاب به پیروزی رسید، امام موضوع فلسطین واسرائیل را برجسته کرد و مهم کرد و اعلام کرد که این مسئله مهم جمهوری اسلامی است، چرا؟ برای اینکه وجه شباهت و نزدیکی و وحدت بین ایران عجم شیعه با جهان عرب اهل سنت چه چیزی است؟ وجه شباهتی که بخواهیم کنار هم قرار بگیریم، ما می خواهیم یک حکومت اسلامی بشویم دیگر باید بر چه مبنایی کنار همدیگر قرار بگیریم؟ اول اصل دین اسلام، دوم دشمن اسلام که می شود اسرائیل.

آجیلی تاکید کرد: پس امام حواسش بود که دارد چه چیزی را مطرح می کند به عنوان محور وحدت جهان اسلام؛ لذا اگر ما موضع هم نمی گرفتیم می گفتند این عجم شیعه با مهمترین مسأله جهان اسلام کاری ندارد، این محل وحدت اسلام است یعنی امام دنبال وحدت جهان اسلام بود و محور جهان اسلام می شود مسئله فلسطین.

این استاد دانشگاه افزود: امروزه ما هر اختلافی با هر گروهی از مسلمانان داشته باشیم، سر مسئله اسرائیل باهم هم زبان ایم. فلسطینیان مظلوم اند و اسرائیل آنجا را اشغال کرده است. ببینید این خیلی مهم است که یک وجه اشتراکی این وسط پیدا کرده ایم.

وی تاکید کرد: بعضی ها فکر می کنند اگر ما نسبت به مسئله فلسطین حساس هستیم، نسبت به مسائل داخلی حساس نیستیم. نظر من این است؛ آن کسانی که مظلومیت مردم فلسطین را می بینند و قلبشان به درد می آید، همان هایی هستند که وقتی مظلومیت مردم خودمان را می بینند، قلبشان به درد می آید و می روند پی اردوهای جهادی و به همین ها کمک می کنند، چون این شخص نسبت به مظلومیت همدردی می کند، واکنش نشان می دهد، اتفاقا آنها حواسشان هست.

آجیلی تصریح کرد: آنچه ما نسبت به فلسطین ما دچار هزینه می شویم، معنی اش این نیست که ارگان هایی که باید به مسائل معیشتی مردم بپردازد، برود به مسئله فلسطین بپردازد! یعنی چه؟ ما به وزیر راه و ترابری حکم داده ایم که برود به مسئله فلسطین رسیدگی کند؟ مسئله فلسطین مسئله سیاست خارجی ما است.

وی اضافه کرد: کم کاری ها و ناکارآمدی و ضعف داخلی و اقتصادی در کشور ما وجود دارد ولی به شما آدرس غلط ندهند، بگویند اشکال این است که ما به فلسطین کمک می کنیم؛ اشکال در ناکارامدی دستگاه های داخلی است که باید وظیفه خودشان را در قبال مردم و اقتصاد کشور، عملیاتی کنند اما نمی کنند و فرافکنی می کنند که چون حمایت کردیم از مسئله فلسطین، چنین اتفاقی افتاده است.

آجیلی گفت: ببخشید شهرداری خطایی می کند، به فلسطین چه ربطی دارد؟ الان قیمت خودرو برای این رفته بالا که ما از فلسطین حمایت کرده ایم؟ این فسادها، رانت خواری ها و... این حرف ها نیست. پس این دو باهم منافاتی ندارند.

وی افزود: باید دقت کنیم ما دشمن اسرائیل هستیم و اسرائیل دشمن ماست، او می خواهد جمهوری اسلامی نباشد و جمهوری اسلامی می خواهد اسرائیل نباشد. دائما اسرائیل به دنبال تحریک آمریکا است که به ایران حمله نظامی کند. در چنین شرایطی ما برای اینکه امنیت خودمان را حفظ کنیم یکی از راه هایش این است که دور اسرائیل را بگیریم و مهارش کنیم که اسرائیل نتواند تجاوز نظامی علیه ما داشته باشد و سرزمین آمریکا نزدیک ما نیست و اگر جنگی صورت بگیرد، آمریکا در دسترس ما نیست، اما پایگاه های آمریکا در دسترس ما هستند و اگر حمله ای به کشور ما صورت بگیرد، برای پاسخگویی قاعدتا یکی از گزینه هایی که ما باید درنظر داشته باشیم اسرائیل است و اسرائیل برای حفظ امنیت خودش این نگرانی را دارد.

این استاد دانشگاه ادامه داد: اگر آمریکایی ها آمدند و پایگاه هایشان را خالی کردند و رفتند از اقیانوس هند شلیک کردند شما چه کسی را می خواهید بزنید؟ شما تا کجا باید دسترسی داشته باشید که بزنید؟ اگر هواپیماهای آن ها بالای سر قطر و امارات بلند شدند که از فاصله 200 کیلومتری برد نقطه زن دارد و نمی آید بالای سر ایران شلیک کند و در آسمان ایران بجنگد قطر و امارات را می زند و از آن طرف عسلویه و بندرشهید رجایی و خارک را می زند و بعد پایگاه هایش را خالی کند و اصلا هم تلفات ندهد، ببخشید پاسخ شما کجاست که آمریکا نمی آید اینها را بزند؟ پاسخ شما اسرائیل است.

وی گفت: زمانی که آمریکایی ها می دانند شما در دیپلماتیک این گزینه را در اختیار دارید، محاسبه می کند که شما اسرائیل را می زنید. در خود اسرائیل هم خیلی ها به نتانیاهو می گویند آقایی که نمیفهمی! تو اگر حمله کنی به ایران، ایران ابزار لازم برای به اسرائیل را دارد، پس نرو به سمت تحریک حمله به ایران. بنابراین این را دقت بفرمایید که در حال حاضر در ایدئولوژی ما هست که از فلسطین حمایت کنیم ولی مسئله امنیت ملی ما هم هست، یعنی ما الان ابزاری در اختیار داریم که به تعبیر تئوریکی که در علوم سیاسی و روابط بین الملل داریم، بازدارندگی ایجاد می کنیم.

آجیلی تصریح کرد: ما بازدارندگیمان درباره حمله نظامی آمریکا، توان موشکی داریم، که می تواند پایگاه های آمریکا را بزنیم و اسرائیل را بزنیم. حالا اگر پایگاه های نظامی آمریکا خالی شد ما کجا را باید بزنیم؟ چرا اسرائیلی ها در سالهای اخیر انقدر دست به عصا شده اند؟ دیده اند توان رزم ایران و ابزارهایی که در منطقه دارد فوق العاده بالا رفته، پس درحال حاضر مسئله فلسطین و اسرائیل در حوزه امنیت ملی ما هم می گنجد و این امنیت ملی بدون هزینه اتفاق نمی افتد. پس حواستان باشد که مسئله فلسطین ربطی به اشکالات داخلی ندارد.

وی گفت: آدرس غلط به شما ندهند که فسادهایی که می بینید بخاطر این است که ما از فلسطین حمایت کرده ایم، خیلی از کشورها الان دارند از فلسطین حمایت می کنند_خیلی از کشورهای اروپایی بودجه می دهند به فلسطین_ مسئله ما آن بودجه ها و هزینه ها نیست، مسئله ما اشکالات داخلی خودمان است که باعث می شود مردم تصور کنند که این پول دارد می رود جای دیگر هزینه می شود.

وی افزود: وحدت جهان اسلام در جایی است که شما مسائل جهان اسلام را درنظر بگیرید. عربستان به عنوان خادم حرمین الشریفین وحدت جهان اسلام را درنظر نمی گیرد، می گوید بیایید زیر مجموعه من کار کنیدف خب تو کی هستی؟ می گوید من کسی هستم که خودم زیر مجموعه آمریکا ام. پس ببینید مصالح جهان اسلام رعایت نمی شود. این ها مانع اند.

این استاد دانشگاه ادامه داد: یکی از اصلی ترین موارد اخلاف آمریکا با جمهوری اسلامی، موضوع اسرائیل است و یکی از مبانی هویتی انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی هم همین موضوع اسرائیل است. آمریکایی ها خیلی کشور های دیگری را تحریم کرده اند؛ چین، ونزوئلا، کره شمالی، لیبی و.... آیا آنها هم با اسرائیل سر ناسازگاری داشته اند؟

وی افزود: این که یکی از مهمترین موارد اختلاف آمریکا با جمهوری اسلامی اسرائیل است کاملا درست است، اما به طور مثال اینکه ما تا آخر وقت اداری فردا بگوییم ما هیچ مشکلی با اسرائیل نداریم، آنها می گویند باشد مشکلی نداشته باش، آیا می خواهی مستقل باشی یا نه؟ آن وقت پاسخ شما چیست؟ می گویید بله می خواهم مستقل باشم ولی با اسرائیل کاری ندارم، آن وقت از شنبه تحریم ها به دلیل اینکه می خواهی مستقل باشی شروع می شود! بله این درست است که یکی از دلایل اختلاف موضوع اسرائیل است اما این تمام ماجرا نیست.

آجیلی ادامه داد: کشورهای دیگری هم هستند که تحریم اند از طرف آمریکا ولی مسئله اسرائیل را نداشتند و آمریکایی ها نسبت به آنها هم تحریم کردند. این تنها مسئله آمریکا با ایران نیست. مسئله آمریکا با ایران این است. این در دوران رژیم پهلوی همراه آمریکا بوده و به تعبیر یکی از نویسندگان آمریکایی، ایالت 51 ام آمریکا محسوب می شده، در اختیار امریکا بوده و آنها بعد از پیروزی انقلاب این کشور را با این ثروتی که دارد، با این موقعیت استراتژیکی که دارد، از دست داده اند و کسی به جایش آمده که می گوید من میخواهم کشور مستقل باشم.

وی افزود: پس دلیل تحریم های ما یکی می شود اسرائیل و اگر عامل اسرائیل کنار گذاشته بشود، همین که بخواهیم مستقل باشیم با ما کار دارند، کما اینکه با ایران کار داشتند اما ایران در مسائل اسرائیل هم کاری نداشتند. در دوره قاجار انگلیسی ها و روس ها با ایران کار داشتند، درحالی که مسئله اسرائیل هم نبود. این موقعیت جغرافیایی مهم است در عرصه بین المللی و هر حکومتی در ایران بر سر کار بیاید، جرم نابخشودنی اش این است که می خواهد مستقل باشد.

انتهای پیام /